Tinkele arayı düzeltemiyorum...bunu isteyip istemediğimi bile bilmiyorum.
Bukadar kızmam sanırım ikili oynamasından dolayı...
Beni kullanmasına izin verdiğim için hem kendime,hem Ona kızıyorum...
İlk 1.5 sene müthiş bir uyum sağlamıştık...sonra babasının evlenmesıyle ben tinke karşı daha korumacı oldum..sanırım böylece onun eline bir koz verdim...
En çok da kendimden vazgeçmeme kızıyorum sanırım...Histeyzeyi dinlemedim...Önümüzde bir örnek vardı..hep bana onlardan bahsetti...ama benim başıma gelmez sandım...
Burnumu diktim yine havaya...her boku bilirim sanırım ya..yok işte bilmiyorum.
Ne anne olabiliyorum,ne arkadaş...Ne pedagog yardımı ne psikolog yardımı gerekli..
Pedagog insanı aptallaştırıyor..bildğin herşeyi yerlebir ediyor.Tamamen çocuk odaklı yaşatıyor ve Onun sağlıklı bir birey olması için vargücüyle anneyi bitiriyor..
Psikologsa, sizde bir bireysiniz ve kendınızıde dusunmelisiniz diyor..
Sonuç, delik kovayı önüne koyup musluktan akan suyla doldurmaya çalışmak...
ben dun gece o deliğe parmagımı sokarak,kovayı kendı bildiğim yoldan doldurmaya karar verdim...
yoksa O kovadaki dolamayan suyla beni ikindiye yetiştireceksınız...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder