RUHUM

Bugün sabah aslında çok güzel kalktım,kızımla harika vakit geçirdim,ama öglenden sonra bana birşey oldu..Sanki içime şeytan girdi...acaip sinirliyim ama bunun yanındada kimseye saldırmıyorum...Ama saldırmak istiyorum.

Bugün özelliklede şuanda acaip içim sıkkın, daralıyorum ve bıkkınım...

Duşa girdim, suyu açtım, altında hiç kıpırdamadan 20 dk durdum...Kollarımı yana açtım,ellerimi yere çevirdim ve içimdeki şu sıkıntı aksın gitsin dedim...Olmadı valla.gitmedi içimden sıkıntıda,daraltıda,bunaltıda...

Çok boş hissediyorum yine.İnsanlara çok kızıyorum.Giderken gururla gidipte ,bir süre sonra pişmanlıkla dönen ve dönmek isterkende bıraktığı kişiyi suçlamasına kızıyorum...

İnsanlara iyiylik adına yapılan ama yalnızlığa çok alışmış ,kendıne dönüp insanların ne yapıldığını anlamamasına, samimiyetsizlikler veeee rolantide kalmaktan çokkkk sıkıldım,bunladım,daraldım...

Sanki İstanbuldan Ankaraya taşındığımdan beri ruhum biryerde takılı kaldı...ruh olmadanda beden sadece fiziki yaşıyor...Bedene ruh enerji verir, enerjin yoksa zaten bu hayatta gerçek anlamda sanal yaşıyorsundur...
Herkes hayatta birşeyleri arar, kimi yogayla ruh dinginliği,kimi katmanduya giderek hayatın anlamını çözmeye çalışır, kimi kuantum olaylarıyla bedeninden ayrılıp yukarıdan bakmaya, evrenin enerjisini kendıne cevirmeye çalısır...kimide sadece yaşar,yarının ne getirecegini düşünmeden...

Ben bunların hiçbirini yapamıyorum..Çünkü RUHUM YOK:((ben Tink için yaşıyorum.Ona yararlı olmaya çalısıyorum, mümkün oldugunca yaşanılanlardan zarar almamasına çalısıyorum...Kısaca kendım için birşey yapmıyorum...Sanırım histeyze senin söylemek istedigin buydu ışıgımı kaybettiğimi söylerken...

Ruhum olmadığından kendım içinde birşey yapmıyorum/yapamıyorum/istemiyorum...

Ankara - İstanbul hattında bir yerde ruhum kaldı...Ve benim mutlaka Onu biryerde bulmam gerekiyor...